Landje van Pop 2013

Mooier kan je het niet krijgen! Het Landje van Pop gooide Bullseye afgelopen weekend. Volgens mij klopte alles, het weer, de mensen, de vrijheid en vooral de muziek. En om dat in beeld te brengen hebben we gelukkig een aantal fotografen in West Friesland die al dat moois vast kunnen leggen. En gelukkig werken die dan ook weer samen met WFR! 1 + 1 =3! Dit is keer is het Andre Boontjes die het beeld voor z’n rekening neemt. Zie hier de rest van deze mooie dag!

a.boontjes-58230

Gruizige Road Record

WFRB&FWSAIk heb ‘m op vinyl gekocht. En het mooie van platenlabel Excelsior Recordings is dat er dan altijd, voor je gevoel, een gratis cd bij zit. Voor in de auto in mijn geval. Goeie zet van die gasten vind ik zelf. Hij zit al drie weken in m’n cd speler in diezelfde auto en ik ben fan, zwaar fan welteverstaan. Het klinkt allemaal lekker gruizig en niet te vergeten: mono! En ik krijg er veel energie van. De zang klinkt smerig en dat is exact de toon die past in het grote geheel. Mooiste nummer is ‘Devil’s Son Blues’. De titel zegt het al, vuige blues met een duivelse gedrevenheid. Andere prijsnummers zijn ‘Hooks in Me’, ‘Come and Get It’ en ‘Hips’. En hoe meer ik het album in de auto afspeel hoe meer ik het gevoel krijg dat dit een echte ‘Road Record’ is. Ik ga er harder van rijden en ik vergeet de tijd. Ik kom fris thuis als ik hard gewerkt heb en als je dat weet te bewerkstelligen dan doe je het goed. Heel goed zelfs. Nu al zin in straks, dan moet ik de auto weer in. [jb]

Agenda Beans & Fatback
23 mei: Paradiso Amsterdam
13 juli: Dijkpop Festival Andijk

The Tragically Hip

Oh lekker hoor! Ze komen gelukkig weer. De helden uit Canada die ik nog geen één keer gemist heb als ze in ons land zijn.

TH2

De eerste keer was ergens in 1988 en ik hoorde ze bij ‘Nozems A Gogo’ op de VPRO radio op woensdagmiddag en daar speelde de band ‘New Orleans is Sinkin’ en ik was meteen verkocht. ‘s Avonds deden ze de hoofdstedelijke Melkweg aan. Ik sliep die avond toevallig in Amsterdam en ik besloot om er heen te gaan. Wat ik zag imponeerde gelijk en ik was nog meer verkocht dan wat ik die middag op de radio hoorde. Gedegen rockmuziek met teksten waar ik geen touw aan vast kon knopen en nog steeds niet trouwens. Een prachtige zanger die ik niet snapte en nog steeds niet trouwens en een band die ik geweldig vond en nog steeds vind trouwens.

En ja, ze komen weer maar ik kan niet naar Paradiso helaas omdat mijn zoontje die dag jarig is dus ga ik naar Utrecht een aantal dagen eerder. Dat vind ik best jammer omdat er altijd een hele enclave Westfriezen te vinden is aan de rechterkant als je de grote deur inloopt van Paradiso. Inderdaad, bij de bar! Dat is natuurlijk enorm gezellig en een mooie bijkomstigheid.

Ik vraag me wel af hoe het komt dat The Tragically Hip zo populair is bij Westfriezen. Heeft iemand een idee? Dit jaar scheelde het niet veel met de datum dat ze komen en het Dijkpop Festival. Volgend jaar maar eens een nog serieuzere poging gaan wagen. Als dat lukt is voor mijn gevoel de cirkel rond. En voor nog meer Westfriezen lijkt me zo!

De foto is gemaakt in Paradiso in het jaar 1991. Toen had je nog van die wegwerpcamera’s met een rolletje!