Hallo Venray!

HalloVenray

Mijn moeder (die in de hemel is) houdt van Hallo Venray. Vooral het eerste album ‘The More I Laugh, the Hornier Due Gets’ was de favoriet. Ik herinner me een optreden op het Dijkpop Festival in 1994. Het was op het handbalterrein van de plaatselijke sportvereniging AVV Andijk. Over het hele verharde handbalveld stond een tent gespannen die helemaal vol stond met mensen. Me moeder vroeg me of ik haar een seintje wilde geven als de zanger van Hallo Venray Henk Koorn de kleedkamer ging verlaten om op het podium furore te gaan maken in een oranje blouse en een gele broek. En natuurlijk niet te vergeten de springstok! M’n moeder stond dat festival in de snackwagen en heeft wel 350 kilo patat door haar handen zien gaan. Het moment was daar en ik loodste Henk richting m’n moeder. Het deurtje aan de achterkant ging open en m’n moeder stond op het trappetje aan de achterkant van de snackwagen een praatje te maken met de zanger van Hallo Venray. “Goedemiddag, mevrouw van de snackwagen, hoe maakt u het?” “Goed”, antwoordde m’n moeder, “Ik ben blij dat ik u even spreek. Ik mag graag naar u luisteren en nu zie ik u voor het eerst in levende lijve”. “Dat is mooi om te horen mevrouw, dan loopt u zeker met me mee naar het podium”. “Graag, anwoordde m’n moeder”. Ze heeft erg genoten van het optreden en ze heeft dan ook de complimenten gegeven aan Henk. Mijn moeder, zoals gezegd, leeft helaas niet meer en op de dag van het afscheid hebben we ‘The Summer is Gone’ gedraaid. Ze hield van de zon en ze hield ook van zomervakanties. De zon was toen voor even weg maar kwam gelukkig weer snel terug. Omdat ze niet ander gewild had. Hallo Venray heeft een speciaal plekje bij me. [jb]

HV