EVERYBODY IS A F*%#KIN’ LIAR

BEGTPosies

Achtergebleven gebied ? Westfriesland? Ga toch gauw.

De heersende mening dat je voor de concerten en de bands naar de grote stad moet, doet nog steeds opgeld. Maar er is al enige jaren een verandering zichtbaar. Enkele zeer goede boekers, een fijne cafébaas, regionale muzikanten die hun netwerk op de juiste manier inzetten.

Bush op Dijkpop in Andijk? Hallo Venray in Swaf, Hoorn? Drivin ‘n Cryin’ in Huis Verloren?

Een paar jaar geleden werd je uitgelachen, maar de laatste jaren kijkt niemand er meer van op als bands in onze regio hun internationale reputatie komen bevestigen. Voor wie goed zoekt, is het veel en vaak raak. Cayen en Manifesto, Dijkpop, Zomerpop en Forever Young, Swaf en Huis Verloren, Tim Knol, Wouter Hakhoff en Theo Viset. Allemaal namen die zich vol inzetten om niet alleen de regionale acts een (rock)podium te geven , maar die ook hun buitenlandse contacten inzetten en aansporen om eens voor een andere plek dan Paradiso. Melkweg en Tivoli te kiezen. De provincialen profiteren mee!

de tranentrekkend mooie
songs waren er

3 mei j.l. kregen we weer zo’n internationale succesact op visite. The Posies, Amerikaanse powerpopband uit de jaren ’90 deed Hoorn aan op zijn wereldrondje. Dat loopt vol, zou je zeggen. Vooraf liep het water je al in en uit de mond bij de gedachte “Dream all day” en “Flavor of the month” live te horen op het podiumpje bij je om de hoek.

Het pakte voor velen net iets anders uit: de fijne keeltjes waren er, de tranentrekkend mooie songs waren er, maar er was geen band. Slechts twee van de vier heren stonden hier te musiceren. Wel de twee belangrijkste trouwens, maar voor velen toch een teleurstelling dat slechts bij de laatste 3 nummers het duo werd aangevuld met drummer en bassist. Dit om ons toch nog even te tonen dat ze het nog steeds beheersen: dat ragfijne spel van wonderschone stemmen, duwend gitaarspel en vervreemdende, bespiegelende teksten.

Ikzelf, ik ben een sucker voor liedjes. Ik kwam dus wél aan mijn trekken en pinkte een traan weg bij “Earlier than expected”. Gloeide van herkenning bij “Please return it”. En tenslotte: zong hard mee met de titelsong van dit stukje , want er wordt wat afgelogen in de muziekwereld. Al die mensen die gezegd hadden dat ze dit concert zouden bezoeken. De band die geen band bleek te zijn. En natuurlijk iedereen die zegt dat er in Westfriesland muzikaal niet veel te beleven valt. Liegbeesten.

BEGT

Tragisch vervolg: 3 weken na dit optreden kwam het bericht dat bandlid Darius Minwalla (drums) plots was overleden. “Earlier than expected”. Wellicht daarom niet mee op tournee….