Why don’t we

IMAG2202

Tot in de derde week van november had uw schrijvert nog geen bandje gezien. Dat werd met die ene dag goedgemaakt. Volledig goedgemaakt, want deze kan in de boeken. Het was niet alleen mooi en goed, het was ook spraakmakend. We haalden de pers, het gonsde in de stad, het kwam op de radio.

Met een energiek groepje mannen hadden we “in het geheim” een feest voorbereid voor Nico Danenberg. Niet alleen omdat ie vertrekkend kroegbaas is, maar ook omdat hij vriend is van de muziek. Hij heeft podium gegeven aan zoveel orkestrale startups, dat is van levensbelang geweest voor de regionale en soms ook landelijke scene. Waarom niet, dachten we, en een van ons trok de stoute schoenen aan: we pakken het groots aan!

Als eerste band hadden we al een vaderlandse grootheid te pakken. Al vanaf eind jaren 70 staat THE EX garant voor een in- en intense voordracht, het moet zweten en spugen en deinen. Het was zondagmiddag 5 uur maar dat maakte voor het energielevel niet uit. Onvermoeibaar, manisch (je móét wel van Terrie’s ononderbroken gewaggel houden) en kneiterhard. Nog nooit stonden ze in Swaf en dat missertje moest worden weggepoetst. Dat lukte. Overtuigend zelfs, de zaal gonsde van tevredenheid.

PB220233

Band nummer 2: we wisten niet meer dat het kon. Dik een decennium geleden stonden ze er al eens, in hun beginjaren ook al. Ze werden groot, ze werden internationaal, ze werden op handen gedragen maar nooit vergaten ze hun geboortegrond. Toen via de meesterlijke Peter Schaper het verzoek kwam om voor Nico nog één keer bijeen te komen, trokken ze toch nog een keer de stoute schoenen aan. Twee keer oefenen en BAM: een uur knallen met een trits aan hits. De mensen huilden, de mensen zongen volmondig mee en de band genoot. Het was dan wel eenmalig, maar het optreden blijft wel voor velen voor lange tijd in het geheugen gegrift. Het was genieten, nog 1 x JOHAN .Ik denk dat iedereen die er was de volgende dag een van hun albums heeft opgezet.

Ook de derde band van die dag was speciaal voor deze gelegenheid weer gaan repeteren, want ook zij waren al enkele jaren uit elkaar. TAXI TO THE OCEAN was ooit een verkapte huisband in Swaf, had ooit een plaat geschreven en opgenomen “op het landje” dus toen genoemde Peter Schaper hen benaderde, konden ook zij het niet laten. Nog eenmaal de instrumenten omgehangen, nog eenmaal raggen. Het was ouderwets goed. De mannen blij, de zaal impressed en Nico dolblij.

Zo doe je dat, een feestje organiseren. We praten er nog jaren over na.